Pes nús

Hoxe hai dezasete anos tamén foi sábado. Lémbrome ben porque nunca xoguei ao xadrez tan ben como aquela noite, no Atlántico, na mesa do medio, entre unha ducia de xogadores que agardaban de pe, e o ruído de trinta clientes e o fume do tabaco e a boa música un chisco alta.

Nunca xoguei tan ben porque aquela noite non ceara e as tres Guiness consumidas fixeron que os pensamentos voaran ceibes de prexuízos, e a imaxinación liberada foi capaz de cavilar combinacións no taboleiro que eu ata daquela ignoraba que existían. Eran partidas de tres minutos por xogador, e quen gañaba seguía xogando. Consecutivamente vencín a unha boa presada dos mellores xadrecistas galegos: os da USC, do Algalia, do Círculo das Artes de Lugo…

Lémbrome ben daquela noite porque xusto despois de rematada a milagre deportiva e mentres ía xunto Guille a pedir outra marabillosa ambrosía negra achegóuseme un daqueles xogadores a convidarme a algo.

“Teño algo que contarche, pero mellor noutro sitio menos ruidoso” dixo el, amigo e esporádica parella no mus.

“No Tarasca”, apuntei eu.

E alí, escoitando as cancións de Pedro Abrunhosa, abriume o seu asombrado corazón.

Resultou que unha semana antes ligou con P., unha rapaza dun grupiño que adoitaba estar polo Atlántico os fins de semana. Explicoume que ata aquela noite nunca se fixara especialmente nela – a pesares de coincidiren en parolas intrascendentais naquel balbordo desde hacía un par de meses – pero xusto ese día non podía escapar a súa atracción pola simple cuestión de que era obvia a cor negra da súa roupa interior.

Obsesionado naquel detalle tan pueril, acompañou ao grupiño ao Curruncho e despois á zona nova, ao Ruta. Confesoume que naquela discoteca, e despois dun anaco de tempo incalculable no que intentaron falar sobrepoñéndose ao ruído, él atreveuse a suxerir que estaría encantado de poder ir a súa casa e durmir entre os seus brazos.

“Por suposto, imos” Respostou ela, ante a mestura de pasmo e felicidade que de súpeto sentiu el. Estupefacción incrementada cando ela engadiu: “Xa tardabas en dicirmo”.

O curioso do asunto, segundo o meu colega, non foi a resposta automática de P., nen a súa posiblemente enfermiza obsesión pola cor negra, nen o convencemento dela no que ía acontecer, senón o asunto dos pes.

Xa na habitación dela, no divertido acto de se espir non houbo problema agás cando el tentou sacarlle uns grosos calcetíns de la que aínda estaban quentando os seus nocellos. Ela negouse e meteuse na cama cos calcetíns postos, e só alí, cubertas as pernas polas sabas, ela os sacou.

No fragor, ao meu colega estrañoulle aquela situación, pero nunha intelixente (e doada) decisión decidiu obviala. Ao mencer do domingo, aproveitando o profundo sono da rapaza, o meu amigo decidiu investigar a causa da negativa de P. a ensinar os seus pés nus. Pensou atopar fungos, ou unllas suxas, ou a falta dalgunha deda… Mirou con atención, pero non achou nada especial.

“Eche un misterio. Mañá volvín quedar con ela. Vou averiguar por qué fixo iso.”

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

One thought on “Pes nús

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


*