Inzar

Aconteceu na autovía de Vigo a Ourense ao paso por Ribadavia. Conducía eu e meu pai ía ao meu carón. El xa pasaba dos oitenta anos e guiábame cara Velle porque me quería amosar – sen máis tardar – os seus predios. Eu levaba un GPS comodado por un cliente do despacho, piloto de aviación. A rentes da estrada, alí en Ribadavia, medraban, feraces, centos de acacias. Anoxábanlle e dixo: “Medra unha e inzan por centos”.
Meu pai usaba con precisión o verbo inzar. Non falaba moito. Era severo. Entendín que a acacia non era a súa pranta favorita.

Este último fin de semana rematou o seu camiño a organización Inzar. Xesús Veiga Buxán explicou con sinxeleza e certeza as causas da disolución. Vendo as imaxes descubro que moitos dos presentes nese acto de despedida son coñecidos meus e mesmo algún amigo de vello. E recoñezo a veracidade das verbas de Veiga Buxán cando descrebe ao seu grupo como non sectario e con preferencia ás accións cooperativas fronte as competitivas.

Para min Inzar era algo máis: tamén a organización onde militaban as rapazas máis guapas – e riquiñas – das que ían polo Atlántico e Tarasca. Eu – que tamén fun riquiño (mesmo de máis) – ollo o video e xa sinto nostalxia.

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Marcos Valcárcel

Os nosos avós foron paisanos e despois veciños nun Ervedelo que hoxe non recoñecerían. Nunca falei moito con el, pero si intercambiamos verbas escritas. Foi un home elegante e xeneroso. E a amabilidade nunca lle impidiu ser firme nas súas conviccións. Durante moitos meses eu, intimamente e cada vez que escribía algo neste blog, pensaba se sería do agrado de Marcos o que estaba a pór. Ante a miña sorpresa Marcos Valcárcel lía este blog e, ás veces, honrábame con algún comentario e mesmo con algunha – atinada – rectificación. A súa prematura e perpetua ausencia foi outra das causas da nugalla a escribir nesta leira. Non andamos en Galicia sobrados de homes das súas características como para andar desperdiciándoos. Supoño que hoxe, de estares el eiquí, estaría tan confuso como tantos de nós, nestes intres de dúbida e preocupación. Pero seguramente el – que non foi especialmente aproveitado “polos nosos” – escollería o camiño máis correcto.
Elegancia e xenerosidade.

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

BNG e Evelyn Waugh

Un amigo meu contoume que hai anos fora simpatizante do BNG. Despois convidárono a se facer militante, e durante unha tempada viviu os días de viño e rosas. Agora só milita, pero non simpatiza. Que está a agardar a oportunidade para liscar.

Un amigo meu colleu as verbas de Evelyn Waugh en “Retorno a Brideshead” para comparar a súa situación cun matrimonio: “Sentinme como o marido que, despois de catro anos de matrimonio, decátase de súpeto que xa non sinte ningún desexo, tenrura nin aprezo pola muller que unha vez amou; ningún gozo na súa compaña, ningún interese en lle gustar, ningunha curiosidade por nada que ela poidera facer, dicir ou pensar; ningunha esperanza de que as cousas se arranxen, ningún sentimento de culpa pola desastre. Eu coñecín todo isto (…) cando xa non nos ficaban máis que os fríos lazos da lei, o deber e o costume. Eu representara tódalas esceas do drama matrimonial, vira como as primeiras rifas facíanse cada vez máis frecuentes, como as bágoas afectaban menos, cómo as reconciliacións eran menos doces, ata que todo iso agromaba un sentimento de despego e de crítica indiferencia, e a creciente convicción de que o culpable non era eu senón a amada. Percibía as discordancias da súa voz e aprendín a escoitalas con receo; captei a incomprensión taxante e resentida que se lía nos seus ollos e o rictus obstinado e egoísta da comisura dos seus beizos. (…) O encantamento rematara e agora víaa como a unha antipática descoñecida coa que me unira nun intre de tolería.”

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Poema dos ollos da amada

Qué linda esta poesía de Vinicius de Moraes:

Oh, minha amada
Que olhos os teus

São cais noturnos
Cheios de adeus
São docas mansas
Trilhando luzes
Que brilham longe
Longe nos breus

Oh, minha amada
Que olhos os teus

Quanto mistério
Nos olhos teus
Quantos saveiros
Quantos navios
Quantos naufrágios
Nos olhos teus

Oh, minha amada
Que olhos os teus

Se Deus houvera
Fizera-os Deus
Pois não os fizera
Quem não soubera
Que há muitas eras
Nos olhos teus

Ah, minha amada
De olhos ateus

Cria a esperança
Nos olhos meus
De verem um dia
O olhar mendigo
Da poesia
Nos olhos teus

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Pérdense as que van polo aire

Nun periodo moi curto de tempo ( vitalmente falando ) acaecéronme tantas mudanzas que voltearon a vida ( mesmo 360 grados, curioso ) de tal xeito que teño que parar e ver onde estou.
Deixei unha profesión liberal para ter que voltar a ela en non moito tempo. No ínterin estiven tentando ( e conseguindo ) viabilizar economicamente un proxecto deportivo dunha das mais vellas institucións do país. Sufrín excesivamente: a estupidez allea dos pequenos coroneis corruptos de servizos á comunidade; a miseria e os sectarismos – neste último ano – dos que xogan á política e son necios na xestión. Aprendín moito: dereito laboral, protocolo… e coñecín xente estupenda.
En tres anos desapareceron, pechando o círculo, pai e nai e tío da infancia. Agora vexo medrar aos que decidín coidar. E mentres apaño as cereixas do chan penso que esa mesma terra foi a que lle deu alimento os meus devanceiros. Na procura de tempo para ler acho libros perdidos que agardaban por min. Atento, collo folgos. Volvín xogar ao xadrez despois de tantos anos, e non o fixen mal. Empezo a facer deporte, aproveito para ver películas. A vida segue e agora teño unha oportunidade.

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Casablanca

Despois de moito, moito tempo, volvo ver Casablanca. Comprendo porque ninguén se lembra de Paul Henreid e porén todos admiramos a Bogart ou a Ingrid Bergman.
Esta vez véxoa en versión orixinal subtitulada ao galego, e asómbrame comprobar como a pesares da súa accidentada rodaxe a película non perdeu actualidade.
O que mais me gusta son os diálogos; especialmente, lóxico, os de Rick:
-Where were you last night?
- That’s so long ago I don’t remember.
-Will I see you tonight?
- I never make plans that far ahead

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Día da muller e Pactos da Moncloa

Onte foi conmemorado o Día Internacional da Muller. Lamentablemente aínda hai abondosos motivos para seguir nese tipo de lembranzas. De tódolos xeitos sería inxusto non recoñecer os pasos adiantes acadados nos últimos anos, sobranceiros non pola súa evidente xustiza senón polo nivel tan ínfimo de onde partían.
Relaciono iso cos Pactos da Moncloa, os “acordos económicos e políticos” asinados en outubro de 1977 polos grupos políticos mais representados no Congreso do Estado, e que nas últimas datas foi posto outra vez enriba da mesa en leve comparanza cos acordos sociais procurados polo goberno Zapatero.
A relación dos asinantes daqueles famosos documentos eran: Adolfo Suárez González, Felipe González Márquez, Joan Reventós Carner, Josep María Triginer Fernández, Manuel Fraga Iribarne, Enrique Tierno Galván, Juan Ajuriaguerra Ochandiano, Miguel Roca i Junyent, Leopoldo Calvo-Sotelo y Bustelo, e Santiago Carrillo Solares.
Isto era o que se decidiu nos Pactos da Moncloa sobre a reforma do Código Penal:
“Con carácter urgente se abordarán las siguientes reformas:
A)Relacionadas especialmente con la mujer:
1º. Despenalización del adulterio y el amancebamiento (artículos 449 a 452 y último párrafo del artículo 443, con modificación de concordantes en el Código Civil)
2º. Regulación de la expedición de anticonceptivos, límites de publicidad y consiguiente despenalización
3º. Modificación de las edades de la mujer tomadas en consideración para la tipificación del rapto (artículos 440 y siguientes) y del estupro (artículos 434 y siguientes)

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Canto tempo

Canto tempo que, sen estar esquecido, estivo suspenso este caderno virtual. Apetece retomar a escrita, e seguro que devagariño, ímolo conquerir.
Na mente varios temas: un obituario moi triste do mais admirado compañeiro do blogomillo, a crítica positiva dunha película con recendo a Lugo, a homenaxe a Don Paco… Lereime de contado.
Vale.

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

Shell Oil Junior

Tras unhas gafas de pasta e aspecto inocente o pícaro Joe, convertido en Shell Oil Junior, conseguía o mais prezado dos tesouros: Sugar Kane Kowalczyk. Tamén recoñeceu, convertido en Antonino, que o seu padal gostaba por igual das ostras e dos caracois.
Traballou moito, mesmo de vello, pero lembraremos a súa etapa gloriosa, magnífica.

ComparteShare on TumblrTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone